Φθινόπωρο

Όμορφη Εποχή. Υποτιμημένη.

Απροσδιόριστη Χρονολογία

Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση.

Τόσο διαφορετική από τις άλλες μέρες

(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών).

 Έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε

Χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά.

Τράβηξε τις κουρτίνες της με διάκρισην η νύχτα.

Μια μέρα τόσο διάφορη απ’ τις άλλες.

 Χωρίς τα σύμβολα του «πλην» και του «συν»

π’ αυλακώνουν τη σκέψη.

Χωρίς να βαραίνει καν τη ζυγαριά της μνήμης.

Πες σα μια σαπουνόφουσκα που τρυπήσαμε

με την καρφίτσα.

 Σαν τον καπνό τσιγάρου χωρίς άρωμα.

Έτσι έπεσε ένα φύλλο από το καλαντάρι.

Δίχως τον παραμικρότερο ήχο(Χάθηκε και δεν ψάξαμε να το βρούμε)

Έμεινε το συρτάρι μας όπως τ’ αφήσαμε.

Ίσως —λες— πως δεν ήτανε καν μια μέρα.

Μόνο που σήμερα φωνάζουν αρνητικά οι αριθμοί.

Το ρολόι γυρισμένο ένα ακόμα εικοσιτετράωρο

—Λες— πως περάσαμε ασυνείδητα τα μεσάνυχτα

Έναν ολόισιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Μ. Αναγνωστάκης.

Hadel

Η Χαντίλ
είναι εννέα
Η Χαντίλ είναι εννέα
όχι συγχωρέστε με
Η Χαντίλ ήταν εννέα.
Μέχρι αυτό το πρωί η Χαντίλ ήταν εννέα
κι η αξιωματούχος λέει
η αξιωματούχος λέει ότι, λυπούνται για το θάνατό της
η ισραηλινή αξιωματούχος λέει ότι λυπούνται για τον θάνατό της
"αλλά η τρομοκρατία πρέπει να σταματήσει, οι ρουκέτες πρέπει να σταματήσουν, η αντίσταση πρέπει να σταματήσει"
αλλιώς θα συνεχίσουν, αλλιώς θα συνεχίσουν, αλλιώς θα συνεχίσουν να βομβαρδίζουν τη Γάζα
μέχρι να παραδώσουμε και το ελάχιστο της αξιοπρέπειας που μας έχει απομείνει.
Μέχρι να εκλέγουμε αυτόν που θέλουν
να υπογράφουμε αυτό που θέλουν
και να πεθαίνουμε να πεθαίνουμε να πεθαίνουμε στη σιωπή
με τον τρόπο που αυτοί θέλουν, βλέπετε...
η ασφάλεια του Ισραήλ είναι γραμμένη μόνο με αίμα και μπουλντόζες
και την τέχνη των γυναικών εκπροσώπων,
επειδή ο θάνατος δεν είναι τόσο σκληρός όταν έρχεται από μια γυναίκα

Αλλά ποιός;
Ποιός θα πει στη μητέρα της Χαντίλ,
καθώς φτιάχνει το ψωμί και το za'atar, ότι τα περιστέρια
ότι τα περιστέρια δεν θα ξαναπετάξουν στη Γάζα.
Η Χαντίλ έχει φύγει
Καμιά προσευχή που θυμάμαι, καμιά προσευχή που θυμάμαι ή που μισοθυμάμαι δεν θα σε φέρει πίσω.
καθώς τυλίγεσαι με ιστορίες της Παλαιστίνης
κρυμμένη κάτω από ένα κρεβάτι, περιμένοντας
τον επόμενο στρατιώτη να χτυπήσει την πόρτα σου
για να μας εξαφανίσει από την ιστορία που κουβαλάμε στις πλάτες μας.

Χαντίλ Χαντίλ Χαντίλ

Ποιός; Ποιός από εσάς θα πει στη Χαντίλ ότι τίποτα δεν άλλαξε τη μέρα που πέθανε
Η επόμενη συνάντηση το επόμενο τρένο η επόμενη συνάντηση το επόμενο τρένο
ούτε μια παύση ούτε ένα δάκρυ
"Αξίζει να βγει δελτίο τύπου; Αξίζει να βγει δελτίο τύπου; Άλλος ένας Παλαιστίνιος έφυγε, αξίζει να βγει δελτίο τύπου;"
Η αλληλεγγύη από μακριά είναι σαν ένα άρρωστο αστείο, μια άσχημη ιστορία για να πεις σ' ένα παιδί

Και μου είπαν, και συνεχίζουν να μου λένε
μην κλαις για τους μάρτυρες, μην κλαις για τους μάρτυρες, συνέχισε τον αγώνα συνέχισε τον αγώνα
αλλά για τη Χαντίλ
για τη Χαντίλ, δώστε μου μόνο μια στιγμή σιωπής.

Όχι.

Δώστε μου μόνο μια στιγμή αληθινής αντίστασης
αληθινής αντίστασης.

Έτσι ώστε να μπορέσετε να κρατήσετε το ελάχιστο της αξιοπρέπειας που σας έχει απομείνει
για τη Χαντίλ.

Rafeef Ziadah

(μετάφραση filistina)

Mundial

Είναι κάποιοι, κάποιοι λίγοι ίσως, κάποιοι αρκετοί ίσως, που δεν παρακολουθούν Μουντιάλ. Ανήκω σε αυτούς.

Δεν μπορώ να εισέλθω σε αυτόν τον κόσμο της εθνικής ποδοσφαιρικής περηφάνιας, όταν ξέρω ότι εκεί στην απέναντι ήπειρο χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους για να χτιστούν υποδομές για το μουντιάλ, άστεγοι, ανάμεσά τους και παιδιά, δολοφονήθηκαν από τις αρχές της Βραζιλίας, για να 'ξεβρωμίσουν' οι δρόμοι, για να μην ενοχλείται η αισθητική των επισκεπτών, λαϊκές διαδηλώσεις συνταράσσουν την χώρα και καταστέλλονται βίαια. Δεν θέλω να παριστάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτε, δεν θέλω να συμμετέχω σε όλη αυτή την εμποροπανήγυρη, ούτε ως φίλαθλος, ούτε ως θεατής. 

Κάθε γκολ, κάθε πέναλτι, κάθε φάουλ, που προκαλεί κύματα ενθουσιασμού και έξαψης σε βαθμό ερωτικού ενίοτε παραληρήματος, έχει σαν θεμέλιο την δυστυχία χιλιάδων συνανθρώπων μου εκεί στην απέναντι ήπειρο. 

Κάθε κραυγή νίκης και χαράς κάθε θεατή στο μουντιάλ, είναι ο θρήνος και η οδύνη κάποιου βραζιλιάνου στην χώρα του.  Σε τέτοιο κανιβαλισμό αρνούμαι να συμμετέχω

Όταν...

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό

όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο

όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση

να πλημμυρίζει τα σαλόνια

όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου

να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα

όταν ακούω σένα να μιλάς

εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου

ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς

όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια

λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους

όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία

για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη

όταν ακούω να γελούν

όταν ακούω πάλι να μιλούν

εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη

κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες

κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή

θ’ ανοίξω το στόμα μου

θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες

στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια

οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους

ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Mιχάλης Κατσαρός

άτιτλο

Δεν όρισα εγώ τα τρένα που ανέβηκα στην ζωή μου.  Μου τα όρισε η ζωή και δεν διαμαρτυρήθηκα. Ανέβαινα και πήγαινα σε επόμενους σταθμούς. Κατανοώ, κάπως ακούγεται τούτο. Σαν να μην όριζα. Ε, δεν όριζα, το κατάλαβα μέσα στο χρόνο, αφού ανεβοκατέβηκα αρκετά βαγόνια. Η ζωή, όπως και ο θάνατος, είναι οριστική, αναπόφευκτη. Ζω αναπόφευκτα μέχρι να πεθάνω. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να το αποδεχτώ. Όσο της αντιστέκομαι, θεωρώ εαυτό παντοδύναμο, ικανό να την ελέγξω, έστω στον ασήμαντο μικρόκοσμό μου, τον τόσο σημαντικό, δεν την δέχομαι ως να ήταν θάνατος που θέλω να αποφύγω.

Βρίσκω με τα χρόνια, ότι ο άνθρωπος γίνεται ισχυρός μόλις παραιτηθεί της 'παντοδυναμίας' του. Οξύμωρο διαβάζεται αυτό. Μα, μάλλον, έτσι είναι.

Αεροδρόμιο

Μου αρέσουν τα αεροδρόμια. Για την ακρίβεια η αναμονή σε αυτά. Η αναμονή της πτήσης. Ο ενδιάμεσος χρόνος, η ενδιάμεση ώρα. Εκείνη η ώρα που δεν ανήκω πουθενά, ούτε σε τόπο, ούτε σε χρόνο, ούτε σε άνθρωπο. Έχω αφήσει το πίσω μου και δεν έχω ακόμη ξεκινήσει για το εμπρός μου. Απλά αναμένω. Limbo.

Λευτέρης Ιερόπαις (1920-1945)

Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης, που πηγαίνει

Στα πόδια των ανθρώπων και ποτέ του δεν γαυγίζει

Μήτε δαγκώνει, και γι’ αυτό ποτέ του δε χορταίνει

Το ποθητό και δίχως πέτσα κόκκαλο που ελπίζει.

 
Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης και φτωχός,

Που, απ’ τη σκυλίσια του ψυχή, για λάθος του νομίζει

Το ότι είναι σκύλος, πιο πολύ το ότι είν’ μικρός

Γι’ αυτό, σαν τον κλωτσάνε, δεν δαγκώνει ούτε γαβγίζει.


Είναι ένας σκύλος με ψυχή βαθιά χριστιανική,

Που δείχνει ταπεινόφρονα πως δεν έχει πονέσει,

Που με την πράξη του αποχτά ευτυχία μοναδική,

Μες στον παράδεισο των σκύλων μια μικρούλα θέση.


Μονάχα από τα γήινα τα δεινά του λείπει ακόμα,

Κάτι που την αγάπη του εαυτού του θα ξυπνήσει:

Του λείπει μια γερή κλωτσιά κατάμουτρα στο στόμα,

Να θυμηθεί τα δόντια του, να ορμήσει, να ξεσκίσει.



Δεν πρόκαμε να ζήσει πολύ. Πέθανε στα 24 χρόνια του από φυματίωση.   Αναρωτιέμαι τί θα είχε γράψει αυτός ο Ποιητής, αν είχε προκάμει.

Σαββατοκύριακα

Κάπως έτσι, θα έπρεπε να είναι... και για εμάς τους μεγάλους.

Ακούω τη νότα του πιάνου να κυλάει...

 Η τυχερή. Ξέφυγε από την φρενίτιδα των καιρών μας.

άτιτλο

Απ' όλα τα εργαλεία του ανθρώπου, το πιο εκπληκτικό είναι, χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο. Τα άλλα είναι προεκτάσεις του σώματός του. Το μικροσκόπιο και το τηλεσκόπιο είναι προεκτάσεις της όρασής του, το τηλέφωνο, προέκταση της φωνής του, έχουμε επίσης το αλέτρι και το ξίφος, που είναι προεκτάσεις του χεριού του. Το βιβλίο, όμως, είναι άλλο πράγμα: το βιβλίο είναι προέκταση της μνήμης και της φαντασίας του." Jorge-Luis Borges

Aν το καλοσκεφτείς είναι λίγο τρομακτικό, προκαλεί ένα κάποιο δέος...η προέκταση του άυλου. Είναι μια ακύρωση και από την άλλη η απτή απόδειξη της ύπαρξης του.