Λευτέρης Ιερόπαις (1920-1945)

Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης, που πηγαίνει

Στα πόδια των ανθρώπων και ποτέ του δεν γαυγίζει

Μήτε δαγκώνει, και γι’ αυτό ποτέ του δε χορταίνει

Το ποθητό και δίχως πέτσα κόκκαλο που ελπίζει.

 
Είναι ένας σκύλος ήσυχος, μικρούλης και φτωχός,

Που, απ’ τη σκυλίσια του ψυχή, για λάθος του νομίζει

Το ότι είναι σκύλος, πιο πολύ το ότι είν’ μικρός

Γι’ αυτό, σαν τον κλωτσάνε, δεν δαγκώνει ούτε γαβγίζει.


Είναι ένας σκύλος με ψυχή βαθιά χριστιανική,

Που δείχνει ταπεινόφρονα πως δεν έχει πονέσει,

Που με την πράξη του αποχτά ευτυχία μοναδική,

Μες στον παράδεισο των σκύλων μια μικρούλα θέση.


Μονάχα από τα γήινα τα δεινά του λείπει ακόμα,

Κάτι που την αγάπη του εαυτού του θα ξυπνήσει:

Του λείπει μια γερή κλωτσιά κατάμουτρα στο στόμα,

Να θυμηθεί τα δόντια του, να ορμήσει, να ξεσκίσει.



Δεν πρόκαμε να ζήσει πολύ. Πέθανε στα 24 χρόνια του από φυματίωση.   Αναρωτιέμαι τί θα είχε γράψει αυτός ο Ποιητής, αν είχε προκάμει.

Σαββατοκύριακα

Κάπως έτσι, θα έπρεπε να είναι... και για εμάς τους μεγάλους.

Ακούω τη νότα του πιάνου να κυλάει...

 Η τυχερή. Ξέφυγε από την φρενίτιδα των καιρών μας.

άτιτλο

Απ' όλα τα εργαλεία του ανθρώπου, το πιο εκπληκτικό είναι, χωρίς αμφιβολία, το βιβλίο. Τα άλλα είναι προεκτάσεις του σώματός του. Το μικροσκόπιο και το τηλεσκόπιο είναι προεκτάσεις της όρασής του, το τηλέφωνο, προέκταση της φωνής του, έχουμε επίσης το αλέτρι και το ξίφος, που είναι προεκτάσεις του χεριού του. Το βιβλίο, όμως, είναι άλλο πράγμα: το βιβλίο είναι προέκταση της μνήμης και της φαντασίας του." Jorge-Luis Borges

Aν το καλοσκεφτείς είναι λίγο τρομακτικό, προκαλεί ένα κάποιο δέος...η προέκταση του άυλου. Είναι μια ακύρωση και από την άλλη η απτή απόδειξη της ύπαρξης του.