Mundial

Είναι κάποιοι, κάποιοι λίγοι ίσως, κάποιοι αρκετοί ίσως, που δεν παρακολουθούν Μουντιάλ. Ανήκω σε αυτούς.

Δεν μπορώ να εισέλθω σε αυτόν τον κόσμο της εθνικής ποδοσφαιρικής περηφάνιας, όταν ξέρω ότι εκεί στην απέναντι ήπειρο χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους για να χτιστούν υποδομές για το μουντιάλ, άστεγοι, ανάμεσά τους και παιδιά, δολοφονήθηκαν από τις αρχές της Βραζιλίας, για να 'ξεβρωμίσουν' οι δρόμοι, για να μην ενοχλείται η αισθητική των επισκεπτών, λαϊκές διαδηλώσεις συνταράσσουν την χώρα και καταστέλλονται βίαια. Δεν θέλω να παριστάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτε, δεν θέλω να συμμετέχω σε όλη αυτή την εμποροπανήγυρη, ούτε ως φίλαθλος, ούτε ως θεατής. 

Κάθε γκολ, κάθε πέναλτι, κάθε φάουλ, που προκαλεί κύματα ενθουσιασμού και έξαψης σε βαθμό ερωτικού ενίοτε παραληρήματος, έχει σαν θεμέλιο την δυστυχία χιλιάδων συνανθρώπων μου εκεί στην απέναντι ήπειρο. 

Κάθε κραυγή νίκης και χαράς κάθε θεατή στο μουντιάλ, είναι ο θρήνος και η οδύνη κάποιου βραζιλιάνου στην χώρα του.  Σε τέτοιο κανιβαλισμό αρνούμαι να συμμετέχω

Όταν...

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό

όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο

όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση

να πλημμυρίζει τα σαλόνια

όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου

να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα

όταν ακούω σένα να μιλάς

εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου

ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς

όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια

λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους

όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία

για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη

όταν ακούω να γελούν

όταν ακούω πάλι να μιλούν

εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη

κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες

κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή

θ’ ανοίξω το στόμα μου

θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες

στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια

οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους

ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Mιχάλης Κατσαρός